41 Afdva Charly Batterij 87-1/2 - vrije tijd

Stappen

Kroeg Forum in Zeven - Klik om te vergrotenEr werd traditiegetrouw heel wat uitgegaan door de in Seedorf gelegerde militairen, zo ook door de C-batters 41 Afdva van lichting 87-1/2. Aangezien je in Seedorf in de weekenden niet standaard op verlof was, werd er ook vaak op zaterdagavond gestapt. En natuurlijk waren de donderdag-, vrijdag- en zondagavonden favoriete stapavonden. Er is een boek vol te schrijven over de belevenissen tijdens het stappen en de vele gelegenheden die werden gefrequenteerd. Zomaar een willekeurige greep:

Toegangskaartje Behrmann's Disco - Klik om te vergrotenIn Wehldorf had je discotheek Meyers Tanzpalast, in Karlshöfen de Dancing Club, in Bremen de U2, in Wohnste Behrmann's Disco en in Zeven de suffe kroeg Forum, waar nog wel eens werd rondgehangen als we niet al te ver weg wilden. Echt gezellig was het er niet. Dan had je discotheek Ta Töf in Bevern (ergens tussen Seedorf en Bremervörde). De lichtingen voor ons hadden er voor gezorgd dat er geen Nederlandse militairen meer werden toegelaten, maar daar viel wel wat mee te rommelen door je ‘Duits’ voor te doen. Tenten als Meyer's, Ta Töf en de Dancing Club bestaan overigens nog steeds.

Voor de meer trendy stappers was er de Shave aan de (of beter: onder de)In de Shave in Hamburg - Klik om te vergroten Spielbudenplatz in Hamburg, niet ver van de Reeperbahn. Verschillende malen bezocht door een afvaardiging van de Charly batterij. Mooi vrouwvolk en best aardig voor liefhebbers als wachtmeester Kesteloo, maar voor de rouwdouwers onder ons niet interessant genoeg om wekelijks te bezoeken. Uit verveling lampen slopen is wel een signaal om weer eens naar een andere tent uit te gaan kijken. De Shave bestaat overigens ook nog steeds; heet inmiddels After Shave.

De Reeperbahn is ook een aantal maal door een afvaardiging van de Charly batterij bezocht. Over het algemeen waren we verstandig genoeg om geen ‘rare’ dingen te laten gebeuren, maar een enkele kanonnier liet zich soms toch verleiden tot het kopen van een drankje voor die ‘aardige dame’ in ‘die gezellige kroeg’. Dat dat dan 75 Mark kostte, wat je toch echt moest betalen omDe Reeperbahn - Klik om te vergroten heelhuids weg te kunnen komen, leerde men snel. En natuurlijk lieten we ons wel eens naar binnen praten bij een wazige tent en zat je met je biertje in je handen in het rode pluche naar een te oude, niet al te aantrekkelijke dame te kijken die oneerbare activiteiten ontplooide. Waarna het bier minder smaakte en je je uit de voeten maakte. In het algemeen was het vrouwvolk op de Reeperbahn toentertijd overigens van een onwaarschijnlijke schoonheid. Een dame van het kaliber fotomodel was absoluut geen uitzondering achter de ramen. Ook grappig was het om te zien hoe agressief sommige van de dames waren in het overtuigen van klanten. Mannen in hun ééntje werden soms werkelijk fysiek belaagd door de dames van lichte zeden die over de Reeperbahn liepen, op zoek naar mogelijke cliëntèle. Als groepje had je daar minder last van. De stellen van middelbare leeftijd die bij wijze van ‘toeristische attractie’ de Reeperbahn bezochten, ook niet.

In de batterijbar, met 'billenknijper' Peter de Graag links aan de bar - Klik om te vergroten Regelmatig terugkerend gebeuren tijdens het stappen was het kapot gooien c.q. -slaan van bierglazen. In sommige gelegenheden was het zelfs zo erg, dat je bijna tot je kuiten in het glas stond. Ook gesodemieter met drank en voedsel was redelijk populair. Een vol bierglas om een brandende lamp heen houden, was leuk, al kon je daar een flinke opdonder van krijgen. Bier over je hoofd of kleren, ijs in je nek, een asbak op je hoofd; het hoorde bij de standaard ongein. Een stuk vlees op je hoofd in een restaurant of een rauw ei in je bier; ook dat kwam wel eens voor. Het toppunt qua voedsel vond plaats in een gigantische discotheek in ‘the middle of nowhere’. Toen kanonnier de Graag ontdekte dat je gemakkelijk pizza’s van achter de vitrine in de snackcorner vandaan kon pakken en een ieder zijn buik had volgegeten met deze gratis pizza’s (en die dame achter de toonbank maar pizza’s aanvullen!), ontstond er een mega ‘foodfight’, resulterend in pizza’s die van de muren en de aanwezige gokkasten afdropen. En toch werd je de tent niet uitgezet. Belachelijk.

De Schlachthof in Bremen - Klik om te vergrotenOver misdragingen gesproken... wat te denken van de grijpgrage handjes van sommige kanonniers? Vooral kanonnier de Graag had er een handje van. Zo weigerde een bardame op een bepaald moment verder te bedienen, omdat ze telkens in haar billen werd geknepen. Nog ‘fraaier’ was het toen de Graag een meid telkens weer in haar billen kneep en deze het zat werd. Alleen had ze de verkeerde dader voor ogen: wachtmeester de Bruin. Deze begon ze te slaan en de kleren van het lijf te scheuren. De Bruin liet het allemaal maar over zich heen komen en toen de dame uitgeraasd was, stond hij daar midden in die zaak met ontbloot bovenlijf en een sweater die aan flarden uit zijn broek hing. Gelukkig had de Bruin die sweater geleend van wachtmeester van der Hoeven, hetgeen de Bruins rust tijdens het kapotscheuren van ‘zijn’ sweater wel verklaarde.

Voor een klein deel van de batterij, namelijk een clubje 'metalheads', was uitgaan soms ook een concert meepikken in de Schlachthof in Bremen. In deze voormalige fabriek werden regelmatig metalconcerten gegeven en zo zagen figuren als Bouwknecht, de Graag, den Braven en de Bruin optredens van o.a. D.R.I., Voivod en Kreator. Aangezien het Toegangskaartje D.R.I. in Schlachthof - Klik om te vergrotenToegangskaartje Dancing Club Karlshöfen - Klik om te vergrotenDuitse publiek, net als in de 'normale' uitgaansgelegenheden, er dan nogal suffig bij stond, besloten de C-batters tot een fijn potje stagediven. Toen den Braven voor het eerst van zijn leven ook zo'n duik van het podium maakte, schoot bij de landing bovenop een Duitse 'vriend' direct zijn schouder uit de kom! Kermend van de pijn werd den Braven in zijn wagen geplant en ging men op zoek naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis. In wonderbaarlijk goed Duits (bier doet wonderen) wist de Bruin bij voorbijgangers de weg hiernaartoe los te peuteren en den Braven bij de EHBO van een ziekenhuis naar binnen te loodsen. Aangezien den Braven die avond de enige met een rijbewijs was, maakte de Graag (die 'wel eens' in een auto had gereden en hiermee ondanks zijn bovenmatige alcoholconsumptie het 'beste' alternatief voor Cock was) met horten en stoten de rit naar het ziekenhuis. Hetgeen het geheel een extra dimensie gaf! In het ziekenhuis werd met grof geweld Cocks schouder weer op zijn plaats gezet. Het gekrijs van den Braven is inmiddels legendarisch!

Over de terugreizen naar de kazerne na een avondje stappen in Bremen, Hamburg, Bremervörde of waar dan ook, is ook een hele rits anekdotes te vertellen. Wat te denken
van die ene keer dat wachtmeester Kramer met een Ford Taunus vol met dronken/slapen de makkers de snelweg in de verkeerde richting nam en daar pas vlak bij Oost Duitsland achter kwam? Of die keer dat we dat taxibusje hadden, we collectief aan het ruften sloegen en de taxichauffeur ons vanwege de stank in de ‘middle of nowhere’ uit de taxi wilde zetten? Minder leuk was het toen we na sluitingstijd bij een discotheek een taxi wilden scoren, maar dit niet lukte. Een deel van de ploeg ging op straat bij de uitgang van die tent onder een grote deurmat slapen. Een ander deel begon spontaan bierflessen te gooien, waardoor het even glas ‘regende’, terwijl van der Hoeven uit pure frustratie een verkeersbord uit de grond begon te rukken.


Op en bij de kazerne

In de batterijbar - Klik om te vergrotenEr was van alles te doen op het kazerneterrein. Uiteraard had je de batterijbar in het batterijgebouw. Zeker de laatste maanden van onze parate tijd in Seedorf, was die heel vaak afgeladen. De rondjes vlogen je om de oren, maar het kostte dan ook bijna niets. Uiteraard had je ook de officiers- en onderofficiersmesses, maar dat was alleen voor de (onder)officieren en bovendien een stille, suffe bedoening. Onze lichting is daar niet al te vaak geweest. 

Aangezien je in je vrije tijd ook nog wat anders kon doen dan bier drinken, bezochten sommigen de fitnessschool op de kazerne. Aanvankelijk was er een hele lading C-batters die zich vol goede moed een meerrittenkaart voor de sportschool aan liet smeren, maar slechts weinig mensen hebben het meer dan een paar keer volgehouden. Wachtmeester Kesteloo heeft het zijn hele parate tijd volgehouden om bijna dagelijks te trainen,Skieën op de kamer - Klik om te vergroten waardoor hij in die 10 maanden een behoorlijk potig mannetje was geworden. Dat had korporaal Voogt een keer niet helemaal door, toen deze in een stoeipartijtje genadeloos in Kesteloo's houdgreep kwam. De grap was er gelijk af.

Verder had je de schietclub Prins Willem Alexander, waar je met .22 kaliber op kaartjes kon knallen, met je antieke karabijn op een zandzak. Door goed te schieten kon je speldjes verdienen. Wachtmeester 1 Kreyveld van de Charly batterij stond er overigens achter de bar. Echt veel liefhebbers voor dit tijdverdrijf waren er niet, maar al met al was het weer eens was anders dan bier drinken.

Het voetbalelftal van kazerne Seedorf - Klik om te vergrotenIets waar ook niet door veel C-batters aan deelgenomen werd, maar om andere redenen, was het voetbalelftal van de kazerne. De Charly batterij bezat blijkbaar bovenmatig veel voetbaltalent, want maar liefst drie spelers van het kazerne-elftal waren afkomstig van de 41 Afdva Charly batterij. Peeters, Huisman en Richard de Ruiter verdedigden namens de batterij de eer van de legerplaats Seedorf in de Duitse competitie, waarin gespeeld werd tegen clubs uit de omgeving van Seedorf.

Eén van de grootste fiasco’s op de kazerne was de bioscoop. Dit was een professionele, ruime bioscoopzaal, waar je tegen spotprijzen naar de film kon. Helaas vielen de vertoonde films altijd in één van de volgende categorieën: 1) oude, overbekende films die je al 10 keer had gezien, 2) onbekende B-films, 3) libidoverlagende 70’s softporno. Waardoor de zaal dus bijna altijd leeg was.

Als je wilde shoppen, had je op het kazerneterrein het OOZ, waar je CD’s en hifi-apparatuur kon kopen tegen zeer lage prijzen. De truc was om de gekochte spullen ongemerkt de grens over te krijgen, want anders moest je invoerrechten betalen. En een boete wegens het niet aangeven van aan te geven goederen. Complete stereotorens zijn op deze wijze van Seedorf naar Nederland verhuisd, maar het ging uiteraard niet altijd goed. Frits en Remco op hun kamer  - Klik om te vergroten Zo reisde wachtmeester de Bruin een keer met wachtmeester Remco de Ruiter mee, want die wist een kleine grensovergang in Groningen, ‘waar nooit gecontroleerd werd’. Dus wel. Na betaling van invoerrechten en de boete, bleek de Yamaha-tuner nog steeds goedkoper dan in Nederland. En aangezien het met de platenspeler, het cassettedeck, de versterker en tientallen CD’s eerder wel was gelukt, viel er niet al te veel te klagen.

Net buiten de kazernepoort had je de militaire huizen: het KMT, PMT en HMT (resp. Katholiek, Protestants en Humanitair Militair Tehuis) stonden er gebroederlijk naast elkaar. Je kon er tegen een redelijke prijs behoorlijk eten als je een keer geen zin had om in de mess te eten en je kon er goed de tijd doden met tafeltennissen, biljarten, poolen, films kijken en allerlei andere bezigheden. De sfeer was er meestal relaxed, dus er werd behoorlijk gebruik van gemaakt, als je eens een keer geen zin had om te gaan stappen of je anderszins een stuk in je kraag te zuipen.

Rolf is het gepingel van Ed zat - Klik om te vergrotenTot slot werd natuurlijk een behoorlijk deel van de vrije tijd doorgebracht op de kamers. Beetje lezen, muziek luisteren, kletsen, enzovoorts. Maar ook muziek maken. Binnen de batterij waren best wel wat mensen die één of ander instrument bespeelden. Er was een trompettist, maar over het algemeen hadden de gitaristen de overhand. Kanonnier Liauw Yen Choy kon leuk gitaarspelen en samen met kanonnier Anderson bovendien een fijn potje zingen. Verder had je het ‘basbeest’ wachtmeester van der Hoeven, de Groningse ‘schlagerkoning’ wachtmeester Remco de Ruiter en wachtmeester de Bruin, die gitaar speelde. Al snel werden de instrumenten, versterkers en zelfs een drumcomputer mee van huis genomen, waardoor er op de kamers complete jamsessies ontstonden. Wat werd er gespeeld? De Groningse traditional ‘Keetje’ was in ieder geval vast repertoire van Remco de Ruiter, maar de uitvoering van van der Hoevenl, Liauw Yen Choy en de drumcomputer van ‘Right next door’ van Robert Cray was ook niet te versmaden. Van der Hoeven kon verder feilloos de bassolo van Level 42’s Mark King uit de liveversie van ‘Lessons in love’ naspelen en leerde aam de Bruin passant hoe je moest ‘slappen’ op de basgitaar. Er werd heel wat afgepingeld, vaak op de kamers van de onderofficieren, maar ook in het batterijgebouw.

Media: 
Klik om te openen Foto's: 41 Afdva Charly Batterij 87-1/2 - vrije tijd

Naar de homepage van 41 AfdVa C-bt 87-1/2Home