41 Afdva Charly batterij, lichting 89-4/5

Charly batterij 41 Afdva lichting 89-4/5 - Klik om te vergrotenLichting 89-4/5 was de laatste Charly batterij, want in 1990 werd de 41e Afdeling Veldartillerie gereorganiseerd naar twee parate batterijen: de Alpha en de Bravo. Kapitein van Doorn was de commandant van deze Charly batterij. Opperwachtmeester de Vries was aanvankelijk de batterijopper, maar na jaren als een vaste waarde bij de Charly te hebben gefungeerd, gaf hij in mei 1990 tijdens het ouderweekend het stokje over aan opperwachtmeester Elbersen. De batterijwachtmeesters bij deze lichting waren de wachtmeesters 1 Smit en 'Mel' Ripson en wachtmeester Visser, die inmiddels ook al wat jaartjes 'Charly' achter zijn naam had staan. In het voorwoord van het batterijboek van deze lichting vat kapitein van Doorn de belevenissen van deze Charly batterij samen:

'Aangekomen in januari '90 te Seedorf als oud schoolbatterij en nu bijna vertrokken eind oktober als 'oude poep' batterij. Ik heb vaak gezegd 'dit zijn de laatste der Mohikanen', oftewel, jullie waren de laatste zogenaamde batterij 'oude stijl', echter last maar niet least. Dat jullie niet de minste batterij en in vele gevallen de beste batterij waren, blijkt uit de vele hoogtepunten waarvan ik er een aantal zal noemen: Entre Nous, de goede MIO-inspectie, de tactische afdelingstest waarin de batterij in zijn geheel deelnam, het AV-bivak, de avondvierdaagse, de hoogste stukkentest en natuurlijk de ontzettend natte batterijtest. Een greep uit de vele momenten waarin de batterij heeft laten zien dat zij tot een hechte eenheid is uitgegroeid en steeds haar beste beentje heeft voorgezet'. 

Links 2-3-4! - Klik om te vergrotenHet was inderdaad een batterij die goed presteerde. Zo behaalde men tijdens de MIO in februari 1990 de beste score sinds de Charly van 1983 en werd oefening Steunzool in september met een gemiddelde van 92 punten afgerond. Naast de reeds genoemde items waren er natuurlijk de geijkte schietseries in Munster Sd en uiteraard weer een kleine week 105mm schieten in 't Harde in Nederland. Dit laatste zoals gewoonlijk met een deel van de batterij, terwijl de rest van de batterij deelnam aan de avondvierdaagse in Zeven, Duitsland. Hoe het leven er bij de Charly er uit kon zien, wordt in het batterijboek van deze lichting beeldend beschreven door de kanonniers Rob Reykers en Patrick Rooding, beide De chauffeurs - Klik om te vergrotenbijrijders, die zich gelukkig prijzen dat ze geen stuksbedienden waren: 'Tijdens de verplaatsingen zaten wij als bijrijders relaxed voor ons uit te staren terwijl men in de stukken lekker tussen de rotzooi kon zitten. Wij onder het genot van een radio en de nodige etenswaren en zij (de stukkenboeren) met een headset op het hoofd om de herrie van het stuk te kunnen verdragen. In de stelling aangekomen werd ons een plaats aangewezen om vervolgens te beginnen met het camoufleren van de viertonner, wat een stuk makkelijker gaat als bij de stukken. Wij hoefden maar een touwtje te trekken om de netten te laten zakken. Bij het stuk moet men eerst de hele rotzooi uitladen om vervolgens de grote tent achter het stuk op te zetten. Vooral tijdens het 'hondehokken' (spoedstelling) ging dit vaak met stress gepaard. Tijdens het schieten was er voor ons vaak weinig of niets te doen zodat wij vaak lagen te meuren. Ook kregen we zo af en toe een bezoekje van onze geschutsmonteur/bijrijder van Vugt, die telkens kwamDe Charly administratie: sgt van Boxtel, sld Bakkers, kan van Beek - Klik om te vergroten zeuren of er nog wat poestanoten aanwezig waren. Ook de foef was bij ons in het achtergebied een graag geziene gast. Vaak waren wij als eerste bij de foef om het 'eten' te verkennen, terwijl de stukkenjongens dan nog vaak aan het ploeteren waren om het schot de lucht in te laten gaan. Wij flipten helemaal uit toen we zagen dat die stukkenkutten afgemarcheerd werden naar de foef. Zij hadden vaak minder tijd om uitgebreid te dineren dan wij. Onder de olie en kruitslijm plus de nooit meer te vergeten stank van een schot kwam dan ook vaak n kanonnier het eten voor zijn bemanning ophalen terwijl wij als bijrijder samen met de chauffeurs ons buikje al goed rond hadden gegeten. Ook hadden zij vaak last van de telefoon in het stuk waardoor dan weer 'op uw posten' werd geschreeuwd terwijl het eten nog maar net of zelfs niet helemaal verorberd was. Het wachtlopen was ook iets apart. Terwijl wij 1 of 2 keer overdag wachtliepen werden de stukkenjongens vaak 's nachts gepaald. Dat had te maken met het feit datDe batterijbar - Klik om te vergroten onze chauffeurs hun 'welverdiende' nachtrust nodig hadden om de volgende dag geen brokken te maken. Daardoor werden wij als bijrijder ook vaak niet betrokken bij de nachtwacht. Moesten we wel eens 's nachts wachtlopen, dan waren we ook wel eens onvindbaar waardoor we de volgende morgen van de korporaal Sosna-Meurice weer eens te horen kregen dat de wacht kloten was. Wij als bijrijder zagen altijd gelijk waar de volgende stelling werd betrokken terwijl het bij de stukkenboeren soms een complete verrassing was wanneer men de deur van het stuk opengooide. (bijvoorbeeld het staan in een grote plas of een compleet modderbad). De oefening 'Klaver Twist' was daarvan een goed voorbeeld. Wij konden vanuit de cabine de 'prachtige' omgeving perfect verkennen terwijl men in het stuk elkaar tussen die metaalmassa maar aan het aankijken was. Op de kazerne is het leven van een bijrijder wat relaxter dan van de stuksbediening. Met name wordt bedoeld het zogenaamde onderhoud. Wij hadden 't vaak na n dagje onderhoud al gezien terwijl de chauffeur constant bij de auto moest/hoorde te zijn. Wij hadden dan in de loop van de onderhoudsweek vaak tijd genoeg om een bezoekje te brengen aan het HMT, wat niet altijd op prijs werd gesteld. Ook vertoefden wij vaak bij onze eenzame wasbaas Koos Moes om hem wat gezelligheid te brengen zodat hij niet altijd alleen in zijn 'nette' washok zat. De stukkenjongens waren vaak de hele week met 't onderhoud bezig, met name met het doorstompen wat wij in de loop der maanden als bijrijder verleerd waren. Achteraf zijn wij tween verheugd geweest om de smaak te hebben mogen proeven van het leven van een bijrijder. Helaas, stukkenjongens, waren wij te hoog begaafd voor een functie in het stuk; vandaar onze promotie na de opleiding in Oirschot. Tot slot zouden wij nog willen zeggen dat we een prima tijd in Duitsland achter de rug hebben'.

Media
Klik om te openen Foto's: 41 Afdva Charly Batterij, lichting 89-4/5  

Naar de homepage van 41 AfdVa C-bt 87-1/2Home